Lies Lives Life

Als alles nieuw en onzeker is…

 

Momenteel ben ik al twee dagen aan het bijkomen van mijn eerste schoolweek; nieuwe docenten, nieuwe klasgenoten, nieuwe stage, plannen van 1e en 2e jaars vakken door elkaar, hele week in m’n huisje, etc.

Privé les
Nadat ik maandag eerst een gesprek met de coördinator van het 2e jaar had gehad, had ik  mijn eerste les van een vak uit het eerste jaar dat ik nog moet volgen. Door de slechte communicatie van de hogeschool was ik de enige leerling en kreeg ik dus privéles. Apart, maar ook wel grappig. Gelukkig was het een fijne docent. 🙂

Stage
Dinsdag ben ik begonnen met mijn nieuwe stage bij een creatieve dagbesteding ik Zeist voor mensen met een psychiatrische en/of verslavingsachtergrond. Ik vond het spannend maar had er vooral veel zin in. Ik loop hier 2 dagen in de week stage. Tot nu toe  ben ik vooral bezig geweest met kennismaken met de vele interessante mensen die daar rond lopen. Ook heb ik van mozaïek een onderzetter gemaakt en ben ik van speksteen een kaarsenhouder aan het maken! Zo maak ik de aankomende weken kennis met de verschillende materialen die ze daar gebruiken.

Na een intensieve eerste stage dag had ik ook nog therapie én een afscheid dinner van mijn zusje (die een half jaar naar Madrid is nu!). Beetje te veel dus… Toen ik thuis kwam ben ik dan ook gelijk m’n bed in gedoken.

Blote billen in het gras
’s ochtends werd ik wakker (echt wakker ben ik die dag niet geweest), en het eerste wat ik dacht was ‘Hoeveel namen weet ik nog van stage gisteren? Sebas, Wim, Arnold, Sanne, ….’  En toen wist ik het niet meer. Nieuwe dag, nieuwe kansen, nieuwe namen. Haha. In de middag kwam er een vrijwilliger koken en aten we heerlijk warm: ‘blote billen (witte bonen) in het gras (sperziebonen)’. Het was een stamppot met verschillende groenten erdoor en een heerlijke gehaktsaus erover. Scheelde mij weer een kookbeurt s’ avonds.

Rommeltje
Voordat ik deze week begon had ik een gesprek met mijn nieuwe mentor gehad om kennis te maken. Tot mijn spijt deed hij een best wel nare uitspraak waardoor ik mij totaal niet uitgenodigd voelde om mezelf te zijn of later in het jaar bij hem aan te kloppen als er iets is. Daar ben ik best een tijdje verdrietig over geweest, tot ik besloot om te proberen of ik een andere begeleider kon krijgen. Woensdag kreeg ik het nieuws dat ik inderdaad was overgeplaatst naar een andere klas en begeleider!

Terugval?
Na donderdag ochtend als een moe,  emotioneel wrak weer naar therapie te zijn geweest heb ik mijn klas en mentor ontmoet. Hele fijne mentor en ik denk wel een prima klas. Aan het eind van die middag had ik een gesprek met mijn mentor om te kijken hoe ik de eerste jaars vakken kan gaan inhalen. Ik was er niet helemaal bij met m’n hoofd, maar wel fijn dat er even iemand mee keek.

’s Avonds lukte het mij niet om te eten. Meteen schoot bij mij de paniek erin dat de eetstoornis weer terug zou komen. Ik viel huilend in slaap.

Met zo’n heftige week is het niet raar dat het even wat minder gaat. Ik probeer mezelf de tijd te geven om weer te wennen, maar tegelijkertijd ook niet te veel van mezelf te vragen. Toch blijft de angst dat een depressie weer terug zal komen.

Ik ben benieuwd naar aankomende week. Mijn motto wordt in ieder geval

‘Don’t forget to have fun!’

 

2 thoughts on “Als alles nieuw en onzeker is…

  1. Linda Van Wijngaarden

    Je kunt het Lisa! Het begin is zwaar en extra moeilijk nu echt alles nieuw is en er een hoop verschillende emoties bij komen kijken. Maar dit went en je hebt de zeer ws. zwaarste week, omdat echt alles nieuw was, achter de rug!

    Je kunt het! Aankomende week gaat vast beter. Knuffel voor jou!

  2. Danique

    Lieve Lisa,

    Ik ben het niet helemaal eens met je motto. Soms is er gewoon even geen “fun’ en ook dat mag er zijn. Sommige dagen voelen nu eenmaal donker en zwaar of wil je het liefst de hele dag verstopt liggen onder een deken (of niet eten). Dat is dan maar even zo en er mag ruimte voor dat moeilijke gevoel zijn. Zo lang je jezelf vervolgens maar weer opraapt. En dat hoeft niet direct met “fun”, maar mag ook met acceptatie van hoe het nu is en langzame ministapjes naar boven.
    Kijk naar wat je het afgelopen jaar allemaal gedaan hebt en hoe je jezelf daar doorheen gesleept hebt. Kijk naar het weer. De zon schijnt nu eenmaal niet altijd en dat is maar goed ook.
    Jij bent veel krachtiger dan je soms denkt en ik weet zeker dat het ook nu uiteindelijk weer goed zal komen. Niet vanzelf, maar jij hebt allang bewezen dat je ontzettend hard kunt werken!

    Je blogs had ik een beetje gemist omdat ik niet altijd de mailtjes van een nieuwe blog ontvang. Nu kreeg ik het mailtje wel, dus ben ik weer volledig bij gelezen.
    Houd vol, trek op tijd aan de bel (en dat mag ook altijd bij mij, je bent welkom voor theetjes en anders kom ik gewoon naar jou 😉 ) en vergeet niet dat je door ontzettend veel mensen geliefd wordt.

    Liefs Danique.

Laat een reactie achter op Linda Van Wijngaarden Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *