Lies Lives Life

Afscheid, en dan?

Ik durf het eigenlijk niet hardop te zeggen, maar het is tijd om afscheid te nemen van de intensieve groep en ik denk dat ik er misschien wel klaar voor ben…  *Iets overtuigender mag wel Lies…* Oké oké, IK BEN ER KLAAR VOOR! Ik kan al mijn behandeldoelen afvinken, ik eet redelijk normaal, en irriteer mij zelfs aan de eetgestoorde manier van eten van de nieuwe mensen in de groep. De hoogste tijd om afscheid te nemen dus.
Nu ik zo terug kijk op mijn behandeling heb ik veel dingen geleerd, overwonnen en kleine stapjes gezet. Ik kan weer normaal alleen thuis zijn zonder dat dat uitloopt op een eetbui, ik kan weer zonder angst de supermarkt inlopen en met de juiste producten thuis komen, ik kan weer genieten van de gezelligheid van een BBQ in plaats van dat ik de hele tijd bezig ben met wat ik allemaal wel en niet mag eten en te bedenken dat ik dan straks wel nog even moet sporten, ik kan weer uiteten zonder dat dat als falen voelt. Ik geloof nu oprecht dat ik niet dik word van af en toe een ijsje, stukje taart of een bakje chips, ondanks dat dat nog wel af en toe zo kan voelen. Natuurlijk heb ik nog wel eetgestoorde gedachten, maar ik kan er nu tegenin gaan en er een realistische gedachte tegenover zetten.

 

Ik heb ook stapjes gezet op andere gebieden dan eten. Voor de leek onder ons: een eetstoornis gaat helemaal niet over eten, maar eten is een symptoom voor de problemen die daaronder liggen. Ik ben aan het oefenen met mijn eigen mening te uiten, te zeggen wat ik vind en mijn eigen keuzes te maken. Ik ben erachter gekomen dat ik nooit gelukkig zal worden op een dansacademie en dat dat niet mijn thuis is. Dansen is wel iets wat bij mij hoort, maar niet iets wat ik ben! Ik heb eigenlijk vooral veel inzicht gekregen in mezelf, in de dingen die ik doe, denk en voel. Inzicht en bewustzijn is stap één, maar het daadwerkelijk ook echt gaan veranderen is een volgende stap. Dat heeft ontzettend veel tijd en oefening nodig. Daarom heb ik besloten nog een tussenjaar te nemen waarin ik verder ga therapieën (minder intensief) om nog beter aan mezelf te kunnen werken. Deze keer zonder eetstoornis! 
Daarnaast hoop ik te ontdekken wat IK echt wil, 
wat IK leuk vind, en waar IK voor wil gaan.
 

 

Ondanks dat ik klaar ben voor deze nieuwe stap  vind ik het toch ook ontzettend eng. Hoe gaat mijn jaar eruit zien? Hoe ga ik het doen zonder alle steun, motivatie en herkenning van mijn lieve groepsgenoten? Kan ik het wel alleen? Gelukkig hoef ik het niet helemaal alleen te doen en kan ik hulp en steun vragen aan vrienden, familie en de nieuwe therapeuten die gaan komen. Het zal een zwaar, maar ik hoop ook een mooi en leerzaam jaar worden! Aankomende dagen staan voor mij in het teken van het afsluiten van afgelopen jaar, en dinsdag neem ik afscheid in de groep. Let’s do this!

 

2 thoughts on “Afscheid, en dan?

  1. Liane

    Ik zou willen dat je net zo trots op jezelf was, als dat ik op jou ben! Je bent zoooooo enorm gegroeid….. maar je moet nog even doorgroeien! En ik weet zeker dat er voldoende mensen zijn op wie je kunt rekenen en leunen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *