Lies Lives Life

Taboe psychische problemen, weg ermee!

Er wordt niet over gepraat maar eigenlijk komt het heel veel voor. 1 op de 4 mensen heeft op dit moment een psychische ziekte. Maar liefst 42% van de samenleving krijgt ooit in zijn of haar leven te maken met psychische klachten. Toch praten we liever over onze blaasontsteking dan over onze paniek aanvallen. Waarom zijn lichamelijke ziekten wel bespreekbaar en psychische ziekten niet?

 

 

Ergens snap ik het wel. Psychische ziekten zijn eng en onbekend. Daarnaast zijn lichamelijke ziekten vaak zichtbaar en psychische ziekten niet. Mensen weten denk ik vaak niet zo goed hoe ze erop moeten reageren en hoe ze er mee om moeten gaan, tenzij ze het zelf meegemaakt hebben. Maar mensen met een psychische ziekte zijn ook gewone mensen, die zijn niet gekker en niet gevaarlijker dan mensen met een blinde darm, kanker of een spierziekte.

 

Het zou zoveel fijner zijn als dit taboe opgeheven wordt en  er gewoon over gesproken kan worden. Eigenlijk zitten we in een soort vicieuze cirkel; we hebben het er liever niet over omdat het eng en onbekend is, maar het is eng en onbekend omdat we het er niet over hebben… Dus de enige manier om deze cirkel te doorbreken is om het er wel over te gaan hebben. Hierdoor zal de angst verminderen en er meer begrip komen vanuit de omgeving. De enige die dit taboe kunnen doorbreken zijn wij, de mensen met een psychische aandoening, zelf. Dus praat erover, schaam je niet. Je zult merken dat je veel meer begrip krijgt dan je had verwacht.

 

Ik vind het zelf ook erg lastig om hier open over te zijn in ‘real life’ en hierover te praten. Ik ben bang dat mensen me een aansteller vinden, dat ze het niet snappen en bang worden om met mij om te gaan omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen. Voor een deel zijn deze verwachtingen waar, maar voor een deel ook niet. De kans dat mensen echt begrijpen wat het inhoudt en snappen wat je doormaakt is vrij klein. Dit betekend echter niet dat ze geen begrip kunnen tonen en je niet willen helpen. Ik heb eigenlijk nooit meegemaakt dat mensen mij een aansteller vinden. Wel merk ik dat mensen het een beetje eng vinden en niet zo goed weten hoe ze ermee om moeten gaan. Dat is op zich ook logisch, maar dan is het aan mij om daar uitleg over te geven en aan te geven hoe ze mij het beste kunnen helpen. Één van de dingen die ik afgelopen tijd heb geleerd is dat mensen om mij heen heel veel vragen hebben over hoe ze met mij om moeten gaan nadat ik ze heb verteld over bijvoorbeeld de eetstoornis. Mijn gouden tip: vraag het me gewoon!

 

Iets anders wat ik heb gemerkt, is dat hoe opener ik er over ben, hoe opener anderen er ook over zijn. Toen ik het langzaam aan mijn omgeving vertelde merkte ik pas dat ik niet de enige ben…  Één van mijn vriendinnen heeft een depressie, de vriend van een andere vriendin heeft een verslaving, de dochter van een kennis van m’n vader heeft een eetstoornis, een vriendin van mijn moeder zit thuis met een burn-out, een oud klasgenoot kampt met een borderline persoonlijkheidsstoornis, en ga zo nog maar even door.

 

Met deze blog hoop ik weer een stukje van dit taboe te hebben doorbroken. Ik hoop dat mensen meer met elkaar kunnen praten over dit moeilijke onderwerp, en elkaar beter kunnen helpen. Help jij mee om dit taboe uit de wereld te halen?

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *