Lies Lives Life

Geheim

Ik denk dat voor velen het een beetje vaag is geweest wat ik nou afgelopen jaar eigenlijk heb gedaan. Ik heb het ook zo goed mogelijk verborgen gehouden, want ik was niet echt bepaald trots  op het feit dat ik moest stoppen met mijn 3e opleiding en het feit dat ik 20 weken in intensieve behandeling ben gegaan in een kliniek voor eetstoornissen… Sterker nog, ik schaamde me ervoor. Want in mijn beleving was een kliniek een gekkenhuis. Maar na 20 weken ben ik nu aan het eind van mijn behandeling en zijn mijn gedachten daarover veranderd. Ik ben namelijk heel blij dat ik heb gekozen voor deze behandeling. Achteraf gezien had ik dit heel erg hard nodig, alleen zag ik dat in het begin niet helemaal in. En een gekkenhuis? Dat is echt een heel groot vooroordeel! Ik zit in een groep met 7 hele normale en vooral lieve mensen die op dit moment tegen een probleem in hun leven aanlopen en daar verandering in willen brengen. Dat is helemaal niet gek. Ik ben van mening dat iedereen in zijn leven een keer een punt bereikt waarop die wel wat hulp kan gebruiken. De één heeft misschien wat meer hulp nodig dan de ander, en of dit nou in de puberteit, als jongvolwassene of als 50’er is, iedereen komt ooit op zo’n punt. Voor mij is dat punt dus nu.

 

Afgelopen 20 weken heb ik hard gewerkt. In het begin waren dit 5 dagen per week, nu heb ik dat afgebouwd naar 3 dagen per week. En dan bedoel ik niet werken als in een studie of een baan, maar werken aan mezelf. Maar hoe kun je nou ‘aan jezelf’ werken? Volgens de wijze mensen om mij heen werk je je hele leven door aan jezelf, alleen ben ik daar nu even wat meer tijd mee bezig dan de gemiddelde mens op een dag doet. Voordat ik echt aan mezelf kon gaan werken moest ik eerst weer een normaal eetpatroon krijgen in plaats van dat eetgestoorde gedoe wat ik eerst deed. Een hele opgave, en ik ben er nog steeds mee bezig, maar achteraf gezien niet onmogelijk! Nadat dit schild weg was kon ik pas echt aan de slag met mezelf; Hoe denk ik over mezelf? Wat zijn mijn standaard gedachten? Zijn deze helpend? Zijn deze realistisch? Wat zou een helpende gedachte kunnen zijn? Hoe communiceer ik met andere mensen? Wat voor reactie levert dat bij de ander op? Hoe kijk ik naar mijn eigen lichaam? Is dat realistisch? Hoe kan ik dat veranderen? Hoe weet ik wat ik voel? Hoe ga ik met deze emoties om? Hoe zou ik daar beter mee om kunnen gaan? In welke situaties denk ik mijn eetstoornis weer nodig te hebben? Hoe kan ik dat anders oplossen? Hoe vraag ik hulp? Wat is mijn mening? Hoe maak ik een eigen keuze? Wat wil IK? Ect.

 

Al deze stappen zouden mij niet gelukt zijn zonder alle lieve mensen om mij heen, de therapeuten, en niet te vergeten mijn lieve (eetgestoorde) familie waar ik veel herkenning in vind en veel steun van krijg.

 

Ik heb nog 4 weken verlenging van mijn behandeling gekregen, dus ik heb nog 4 weken om alles af te ronden en mij te gaan voorbereiden op wat daarna komt. Nu het einde zo dichtbij komt vind ik dat toch wel eng! Ik betrapte mezelf er laatst op dat ik aan het begin van de behandeling dacht ‘Ik MOET weer naar therapie.’ En nu het einde eraan komt denk ik ‘Ik MAG straks niet meer naar therapie.’. Wat een verandering!  

 

2 thoughts on “Geheim

  1. Anoniem

    Wow Lisa, wat heftig, maar ook heel stoer dat je dit op "papier" zet, daar heb je moed voor nodig. Ik gun het je dat het goed met je gaat en weet dat je sterk kunt zijn.

    Always shoot for the moon cause even when you miss, you will end up in the stars.

    Sterkte en groetjes Denise Neijs

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *