Lies Lives Life

Half vol of half leeg?

Iedereen kent het gezegde waarschijnlijk wel, maar heb je er ooit over nagedacht hoe jouw glas eruit ziet? Hoe sta jij in het leven? Optimistisch of pessimistisch? Zie jij de moeilijkheid in elke mogelijkheid, of de mogelijkheid in elke moeilijkheid?

 

Van nature (? Of ik heb het mezelf aangeleerd) ben ik denk ik meer pessimistisch dan optimistisch. Ik zie vaker het half lege glas dan het half volle glas. Zo ook afgelopen donderdag. Ik had mijn officiële officiële laatste gesprek van mijn therapie in Leiden. Daarna kom ik er als het goed is nooit meer. Ik zag er heel erg tegenop, bang voor wat er komen gaat, het afscheidsgevoel, een moeilijk jaar wat ik achter me laat. Na dit afscheid stond ik twee en half uur vast op Utrecht Centraal door de zoveelste storing, waardoor ik een werkafspraak miste. Als kers op de taart was ik helemaal vergeten dat ik ’s avonds yoga had, en dus mijn lekker warme plekje op de bank moest verlaten voor de kou buiten.

optimist pessimist

Als ik dit zo lees dan denk ik ‘Wat een rot dag…’. Maar eigenlijk was het een hele mooie dag. Afscheid nemen is nooit leuk, en het afscheid in Leiden is een hele grote stap. Maar man, wat is er veel gebeurd het afgelopen jaar, en wat een stappen heb ik gezet! Mijn laatste gesprek was een heel fijn gesprek. Ik weet nog dat ik het eerste gesprek helemaal in elkaar gedoken als een bang vogeltje in de stoel zat. Nu voelde ik me op mijn gemak en kon ik een normaal, fijn en gelijkwaardig gesprek voeren. Ik had een goed gevoel over het gesprek en ging met een goed gevoel weg. Therapie in Leiden heb ik langzaam afgebouwd en in Utrecht langzaam opgebouwd. Het is goed zo!

 

Twee en half uur vast zitten op Utrecht Centraal is natuurlijk niet de ideale situatie. Maar heb er van genoten. Ik heb mezelf getrakteerd op een overheerlijk stuk worteltaart van de Starbucks, waarna ik een vriendin tegen kwam die ook vast zat. We zijn de stad in gegaan en hebben gezellig wat gedronken en een fijn, gezellig gesprek gehad.

 

Eenmaal thuis, lekker warm onder een dekentje op de bank, kreeg ik een herinnering van mijn agenda dat ik yoga had. Het koste mij wel even wat tijd om de motivatie te vinden om door de kou naar de yogales te fietsen, maar dat was het helemaal waard. De yoga les was heel fijn, even ont stressen na zo’n dag. Als kers op de taart fietste ik helemaal ‘zen’ onder een prachtige sterrenhemel naar huis waar een warme kop thee op mij wachtte.

 

Wauw wat een dag! Ik merk dat het mij wel wat moeite kost om via het half volle glas naar het leven te kijken, maar het maakt het leven zo’n stuk mooier. Hoe meer je je daar bewust van bent, hoe meer je het kunt gaan doen, en hoe makkelijker het wordt…

 

Het is maar wat jij van het leven maakt!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *