Lies Lives Life

Verwachtingen aan jezelf

Ik merk dat ik het de laatste tijd moeilijk vindt om nieuwe blogs te schrijven, terwijl ik het wel graag wil. Dan vraag je je af (ik tenminste wel), waarom lukt het dan niet? Toen ik daar gisteren over na dacht vond ik mijn antwoord daarop best wel confronterend.

Ik wil jullie namelijk positieve en inspirerende blogs voorschotelen, maar de laatste tijd voel ik mij helemaal niet zo. Ik heb het idee dat de wereld van mij verwacht dat het goed gaat, ze willen in ieder geval helemaal niet weten als het weer wat minder gaat. Realistisch gezien kan ik natuurlijk helemaal niet jullie gedachten lezen en daarnaast zou het niet uit moeten maken wat de wereld van mij verwacht. Misschien ben ík wel degene die het van mijzelf verwacht, in plaats van de wereld…

Realistisch?
Zoals jullie hebben kunnen lezen ben ik met een nieuwe studie begonnen (sociaal pedagogische hulpverlening). Ik wist dat het allemaal niet vanzelf zou gaan, maar toch valt het mij erg tegen. Het valt mij zwaarder dan verwacht, en dat mag helemaal niet van mezelf. Ik verwachtte stiekem dat ik gewoon, pats boem, in één keer alle vakken zou halen, mij goed zou voelen, daarnaast genoeg energie zou hebben voor een rijk sociaal leven, dingen kon doen die ik leuk vind, etc. Realistisch? Blijkbaar niet.

Giant sprong
Na twee jaar therapie, alles in kleine haalbare stapjes te doen, is een nieuwe studie opeens een hele grote stap. Uhhh, ik bedoel een giant sprong. Ik loop helemaal op schema, heb mijn eerste tentamenweek overleeft, waarschijnlijk met voldoendes. Alleen de manier waarop is niet helemaal gezond; 70% van de tijd ben ik somber, ik slaap ontzettend veel en ontspannen vind ik moeilijk. Met mijn mentor heb ik besloten aankomend blok een vak minder te volgen zodat ik iets meer rust heb, daarnaast heb ik therapie weer opgepakt. Het voelt als falen, mislukken. Terwijl ik ook wel weet dat het geen falen is, maar meer een vorm van voor mezelf zorgen.

Acceptatie
Ik denk vaak: ‘Waarom kan de rest dit wel allemaal gewoon normaal volhouden, en ik niet.’ Tegelijkertijd weet ik ook dat ik met deze gedachten helemaal niks opschiet en ik het gewoon moet accepteren. De afgelopen weken kwam steeds weer naar voren wat voor hoge eisen en verwachtingen ik aan mezelf stel. Ik herken het wel van mezelf, van vroeger, het zit altijd al in mij. Toch vind ik het confronterend om te zien hoeveel invloed het op mij heeft en hoe moeilijk het te veranderen is.

Herkennen jullie dat? Dat je altijd van alles MOET ipv mag? Dat je stiekem allemaal verwachtingen hebt naar jezelf? Dat je hoge eisen stelt aan jezelf?

You’re worth it
Omdat advies aan anderen geven altijd makkelijker is: Wees lief voor jezelf!

Tagged on:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *